فهرست بستن

گیتار زدن روی پل

به سمت پل رفتم. شک داشتم که می‌توانم دوچرخه را روی پل ببرم یا نه. برای همین به آدمها نگاه کردم. همیشه اینطور بودم. ترس از اولین بودن داشته‌ام. دیدم دوچرخه‌ها پشت سر هم دارند روی پل می‌رانند. با دوچرخه‌ام روی پل رفتم، تا اواسط پل که رسیدم سه جوان را گیتار به دست دیدم که مرا یاد صحنه ی کنسرت محسن یگانه انداخت. خوب می زدند. نه زیاد حرفه‌ای و نه بد. دلنواز و گوش نواز می زدند. احساسی که در ساز زدن داشتند خیلی خوب و دلنشین بود. دوچرخه را نگه داشتم و روی لبه ی پل نشستم. مثل آدمهای دیگر که داشتند گوش می دادند.

نگاهم به آن سه جوان بود و گوشم به نوایی که می زدند. یکی از آنها شروع کرد به خواندن. ساز زدن و خواندنشان روی پلی که از روی رودخانه خشک و ترک خورده می‌گذشت، مثل رساندن آب به کویر خشکیده بود. صدای سازشان در فضای ساکت شب می‌پیچید و ناگهان فراموش می‌کردی که اینجا اصفهان است. همه ساکت نشسته بودند و هر کس آنجا بود واقعا می‌خواست گوش بدهد.

فکر کردم اگر آنها با این تصور که به اندازه محسن یگانه خوب نمی زنند و خوب نمی خوانند خودشان را ارائه نمی دادند الان ما مردم اینجا کنار هم جمع نشده بودیم تا زیر این آسمان پر ستاره به صدای سازشان گوش بدهیم. فضای شهرمان به این شکلی که الان بود در نمیامد. چه خوب است اگر هر کدام از ما جرات و جسارت مبتدی بودن را داشته باشیم و در هر سطح و حدی که تلاش کرده ایم بهترینمان را ارائه بدهیم. شاید حتی حال فقط یک نفر را خوب کنیم و همین کافی است که بگوییم رسالتمان را در دنیا انجام داده‌ایم.

Posted in فرهنگ،نویسندگی

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

4 Comments

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.