جولیا کامرون

از نگاه جولیا کامرون، داشتن مربی درونی کافی است

چندی پیش یعنی شاید ماه‌ها پیش، مطلب زیر را در کانال تلگرامم منتشر کردم که همزمان با مطالعه‌ی کتاب «کشف آب» اثر جولیا کامرون آن را نوشتم. خالی از لطف نبود که این مطلب خوب را به‌صورت پستی وبلاگی دربیاورم و آن را اینجا منتشر کنم. لطفاً برایم نظر بنویسید. آیا با این متن ارتباط برقرار کردید؟

جولیا کامرون در آب یاب کتاب کشف آب از خواننده می خواهد نامه ای از جانب مربی خودش به خودش بنویسد. او می گوید: منهم مثل خیلی از شما شاید دلم بخواهد مربی بیرونی داشته باشم، اما یک مربی درونی کافی است.
این یعنی خود ما برای خودمان کافی هستیم. ما خیلی وقتها دنبال کسی هستیم که تحسینمان کند، به وجود ما ببالد، کار خوب ما را ببیند. گاهی در موقعیتهای سخت، یک آدم خیلی قوی می خواهیم که به ما دلداری بدهد و بگوید فلان کار درست است. فلان حرف را بزن و … . اما اغلب غافلیم از موجودی به نام خودمان! این خود ما هستیم که می توانیم مربی و تحسین گر و همراه و یاور و توصیه گر خویش باشیم. آن آدم قوی که دنبالش هستیم، می تواند خود ما باشد.

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد
وانچه خودداشت ز بیگانه تمنا می کرد.

گوهر وجود خویش را دریابیم که هر چه هست همینجاست. جولیا در ادامه از ما میخواهد که این نامه نویسی را به تناوب در طول ماهها تکرار کنیم. نوشتن این نامه برای اولین بار واقعا تجربه جالبی برای من بود. توصیه می کنم شما هم امتحان کنید.

پ.ن: البته که حضور و وجود موثر مربیان بیرونی را نه انکار می کنم و نه بی تاثیرمی دانم. اما مربی خوب هم با انسان کاری می کند که قوی بشود و کم کم خودش مربیگری خودش را به عهده بگیرد.

مائده حوایی

مائده حوایی، نویسنده تمام وقت هستم. از کودکی عاشق نوشتن بودم و آرزو داشتم روزی نویسنده شوم. عشق به کتاب و کتابخوانی باعث شده تا امروز به کار نوشتن معرفی کتاب و خلاصه کتاب و ترجمه کتاب مشغول باشم. درس خوانده ی دانشگاه صنعتی اصفهان در رشته نرم افزار کامپیوتر هستم. به نرم افزارهای گرافیکی مسلطم. علاقه زیادی به موسیقی دارم و پیانو می نوازم. از مستقل، قاطع، جدی و مهربان بودن لذت می برم. از همراهی و کمک به دیگران دریغ نمی کنم.